Het park was voor het keizerspaar van doorslaggevende betekenis bij de aankoop van het huis. Het bood bewegingsvrijheid en de ex-keizer kon er zijn conditie op peil houden leidde de onderhoudswerkzaamheden.

In 1920 liet Wilhelm een verkleinde kopie van de rozentuin in Potsdam, de Auguste-Viktoria Garten aanleggen. Nadat deze in verval was geraakt, werd vanaf 1996 de reconstructie ter hand genomen. Zij dient nog altijd als rustpunt in het park en is een lust voor het oog.

De tussen 1810 en 1830 aangelegde Engelse landschapstuin werd in opdracht van mevrouw Van Heemstra in 1919 aangepast. Onder invloed van tuinarchitect Hugo Poortman kregen formele tuinelementen zoals bloemperken een plaats. De aanleg van Poortman is vandaag de dag nog in contouren aanwezig. De komende jaren wordt getracht het park zoveel mogelijk in oude luister te herstellen.

Mausoleum
Als op 4 juni 1941 Wilhelm II komt te overlijden zal hij, in tegenstelling tot veel van zijn voorouders, niet worden bijgezet in de statige Berliner Dom. Al in 1933 had hij bij testament bepaald in Doorn begraven te willen worden. Teminste als ten tijde van zijn overlijden de monarchie in Duitsland niet zou zijn hersteld.
De zoon van Wilhelm II, kroonprins Wilhelm, verzoekt architect Martin KieBling om een ontwerp te maken voor een mausoleum te midden van de door Wilhelm II zo geliefde rododendrons in het park. Hier vindt Wilhelm II zijn laatste rustplaats. Op het dak staat een koperen bol met kruis, deze is clandestien door de Doornse smid vervaardigd met behulp van oude koperen pannen uit de keuken van het huis. Men moest in de loop van de Tweede Wereldoorlog alle koper bij de Duitse bezetter inleveren, die er wapentuig mee fabriceerde.