Wilhelm vlucht, na de Duitse nederlaag in de Eerste Wereldoorlog naar het neutrale Nederland en bewoont dit landgoed op de Utrechtse Heuvelrug van 1920 tot aan zijn overlijden in 1941. Hij omringt zich in Doorn met objecten die herinneren aan het verleden.

In 1919 koopt Wilhelm II Huis Doorn, oorspronkelijk een uit de veertiende eeuw daterende waterburcht. Aan het einde van de achttiende eeuw was deze verbouwd tot een elegante buitenplaats. Wilhelm laat het Huis aanpassen en van alle gemakken voorzien. Ook aanpassingen van het park (35 hectare), aangelegd in de Engelse landschapsstijl, genieten zijn volle aandacht.

De inrichting van Huis Doorn is afkomstig uit de keizerlijke paleizen in Berlijn en Potsdam. Schitterende meubels, schilderijen en zilver maken het de vorstelijke asielzoeker mogelijk om naar zijn stand te blijven leven. Ze vormen een decor van Europese allure. Hiertegen speelt zich, in het kleine dorpje Doorn, dagelijks een hofprotocol in zakformaat af.

Deze keizerlijke residentie in ballingschap is nu een museum. De oorspronkelijke inrichting is nog helemaal intact en biedt de bezoeker een authentiek beeld van internationaal vorstelijke wonen.

Bijzonder in dit digitale museum is nu, dat je als gast hier voorwerpen kunt bekijken, die de deelnemers aan de reguliere rondleiding niet worden getoond. Bijvoorbeeld omdat een beeldje in de vaste opstelling net te ver achter in een vitrine staat. Of omdat een portret tegen een muur hangt, die vanuit een deuropening niet zichtbaar is.